Ga naar de inhoud Ga naar het zoeken Ga naar het menu
Logo van Gemeente Vlissingen

2019

Held van januari

Januari 2019: Lenie Stroo-Goedhart

"Soms komen mensen in paniek binnen"

Op vrijdag 7 december werd Lenie Stroo-Goedhart door de gemeente Vlissingen uitgeroepen tot Vrijwilliger van het jaar. Deze 75-jarige held ontving in de Sint Jacobskerk een oorkonde en de gouden Naereboutspeld. Sinds de oprichting van de Stichting In en Uitloophuis in 1994 is zij als vrijwilligster nauw betrokken. Als lid maar ook als voorzitster. Daarnaast was Lenie 15 jaar de motor van het tweedehandswinkeltje ‘Ons Hoekje’. Lenie is trots op haar prijs; “Het is een hele mooie waardering”.

Door Inge Caljouw

Zenuwachtig

“De uitreiking van de Frans Naereboutprijzen was een schitterende avond, maar ik was wel zenuwachtig. Ik ben meer iemand die achter de schermen het werk doet en nu moest ik in mijn eentje naar voren komen. Het is een heel mooi gebaar van de gemeente. De oorkonde hang ik in mijn slaapkamer”, zegt Lenie trots. Ze is ook blij met de aandacht in de pers voor het In en Uitloophuis. Lenie vertelt over de stichting: Het In en Uitloophuis is niet van de een op de andere dag ontstaan. Lenie: “Begin jaren 90 begon een groepje mensen met brainstormen over een nieuwe stichting. Ze vroegen mij erbij. Er moest een plek komen waar iedereen welkom was. Na drie jaar vergaderen over locatie, doelgroep en de financiering werd het In en Uitloophuis daadwerkelijk opgericht.”

Smalle beurs

Het In en Uitloophuis is een plek waar minima en eenzame mensen hulp krijgen bij diverse problemen. Lenie zegt: “Soms komen mensen hier helemaal in paniek binnen, omdat ze bijvoorbeeld hun gemeentelijke belastingen niet kunnen betalen. We ondersteunen ze zelf en als dat niet lukt, verwijzen we ze door naar het Walchers Platform voor de Minima. Het In en Uitloophuis is ook een ontmoetingsplek; mensen kunnen hier kaarten, sjoelen, kaarten maken, of gezellig kletsen met een bakje koffie. Daarnaast vieren we de verjaardagen van iedereen, het is altijd heel gezellig. Het zijn mooie mensen, de bewoners van Middengebied. Ik heb iets speciaals met ze. Veel van hen moet met weinig geld rondkomen. Die help ik graag”, aldus Lenie.

Jubileum

“Het In en Uitloophuis begon met helemaal niets. Met giften en fondsen schafte ik de inboedel aan, daarnaast zorgde ik voor de komst van meerdere vrijwilligers. Het was voor mij een drukke tijd, maar ik ben trots op wat er nu staat. Tegenwoordig verzorg ik de koffieochtend op dinsdag en spring ik bij waar nodig. Ook bezoek ik regelmatig oud-bezoekers in het bejaardentehuis, die niet meer in staat zijn hierheen te komen. Naast mijn werk hier doe ik nog wat kleine werkzaamheden voor de kerk, zoals collecteren en koffie schenken. In maart 2019 bestaat het In en Uitloophuis 25 jaar. Dit jubileum vieren we met een receptie en een etentje met de vrijwilligers. Dat is denk ik een mooi moment om te stoppen met mijn vrijwilligerswerk.”



Held van februari

Februari 2019: Eef de Nooijer 

“Vrolijke dag door ‘simpel’ kaartje”

Zo’n 600 mensen krijgen regelmatig post van Project Postmaatje. Het is een project van Stichting Eefies van Eef de Nooijer. Deze 38-jarige held heeft een passie voor schrijven en dat zet ze nu in voor eenzame mensen en ouderen. “Tien jaar geleden verloor ik mijn moeder; zij leerde mij altijd om goed te zijn voor oudere mensen en dieren. Dit heb ik helemaal overgenomen. Het is mooi dat nu zoveel mensen door een ‘simpel’ kaartje een vrolijke dag of zelfs week beleven.”

Door Inge Caljouw

Professioneler

Voor het bestaan van de stichting kwam Eef op het idee om eenzame ouderen een kaartje te schrijven. “Ik stapte naar Verpleeghuis Ter Reede, daar kreeg ik de adressen van 30 ouderen. Ook andere bejaardentehuizen schreef ik aan en kreeg ik positieve reacties van. Ik kwam er snel achter dat ik deze mensen niet allemaal in mijn eentje kon aanschrijven, dus ging ik op zoek naar schrijvers. Met de oprichting van mijn stichting werd het allemaal wat professioneler”, aldus Eef.

Ouderenfonds

Niet alleen oudere mensen krijgen post van Project Postmaatje, iedereen die blij wordt van een kaartje mag zich aanmelden. Eef: “Ook eenzame tienermeisjes vragen mij of ze post mogen ontvangen. Daar geven we uiteraard gehoor aan.”

Het Nationaal Ouderenfonds organiseert sinds dit jaar de post naar de 65-plussers. Eef zegt hierover: “Adressen van ouderen krijgen is tegenwoordig heel lastig, zeker met de nieuwe privacywetgeving. Veel mensen binnen een ouderenorganisatie moeten erover mee beslissen of ik een adres krijg. Via het Ouderenfonds kan dit veel sneller gaan. De ouderen die al post kregen, behouden hun maatje wel.”

Hospice

We verzorgen ook eenmalige acties. Dan krijgt een persoon honderden kaartjes om hem of haar een hart onder de riem te steken of in het zonnetje te zetten. Laatst schreven we naar een 38-jarige man die in een hospice verbleef en waarvan zijn vriendin hem had verlaten. De waardering van deze man voor de stapels kaarten was enorm.  Zo hoor je soms hele aangrijpende en mooie verhalen tijdens dit werk. Een andere vrouw nam haar ontvangen kaarten een jaar lang mee in haar tas om ze vol trots te laten zien aan mensen, zo aandoenlijk.”

Hoelahoepen

Eef werkt doordeweeks bij Gors met mensen met een verstandelijke beperking. “Mijn moeder werkte ook met deze doelgroep, het is heel dankbaar werk.” Om fit te blijven voor al haar bezigheden doet Eef aan hoelahoepen met bodyhoop. “Dit doe ik voor een zenuw in mijn rug die bekneld zat, dat gaat nu door deze sport gelukkig een stuk beter.” Gelukkig maar, zo kan Eef haar schrijfpassie voor eenzame mensen voortzetten. Ze gaat zich verder richten op het ontwikkelen van een platform voor eenmalige kaartacties. Mensen die behoefte hebben aan een kaartje, mogen zich opgeven bij Eef. “Ik hoop dat meer mensen ons weten te vinden de komende tijd.”  

 

Held van maart

Maart 2019: Jan van Tillo   

“Regelmatig zit ik met een meetlint op de grond”

Via zijn vrouw die lid was van Boccia Vereniging Boules Plesant raakte Jan van Tillo ook betrokken bij deze vereniging. Zijn vrouw heeft de ziekte Multiple Sclerose (MS) en kan niet meer zelfstandig naar de boccia-vereniging. De 66-jarige Jan is inmiddels onmisbaar voor Boules Plesant. Hij is nu ruim 13 jaar vrijwilliger bij deze vereniging en is nationaal scheidsrechter en voorzitter. “Het mooie van deze sport is dat de mensen met een zware lichamelijke beperking het ook kunnen doen”, aldus de held van deze maand.

Door Inge Caljouw

Paralympische sport

Boccia is een Paralympische miksport. Het wordt gespeeld met zachte ballen en met name beoefend door mensen met een zware motorische beperking. Doel van het spel is om je eigen rode of blauwe ballen dichterbij de witte doelbal (de Jack) te plaatsen dan de tegenstander. “Ik zit regelmatig met een meetlint op de grond om te kijken welke bal het dichtste bij ligt. Het is belangrijk voor de spelers dat we het meetwerk zo secuur mogelijk doen.”

Wedstrijden

De leden van Boules Plesant spelen wedstrijden in heel Nederland. Jan zegt: “Met de bus van Verpleeghuis Ter Reede gaan we een aantal dagen per jaar op pad. Deze bus kan ik gebruiken, omdat ik ook vrijwillig chauffeur ben voor de ouderen van Ter Reede. De bus kan wat Jan betreft voller. “We hebben momenteel 13 leden bij onze boccia-vereniging, dat vind ik erg weinig. Er moeten toch meer mensen zijn die deze prachtige sport willen doen? Iedereen mag zich aanmelden.”

Gootspelers

De boccia-sport is toegankelijk voor iedereen. Je mag de bal met je handen of voeten spelen, of als dit niet lukt met behulp van een goot. Hierbij mag je hulp krijgen van een assistent, die met de rug naar het speelveld zit. Jan is ontroerd als hij gootspelers in actie ziet. “Wij hebben zelf geen gootspelers, maar als ik ze op wedstrijddagen bezig zie heb ik daar veel bewondering voor. Ik zag laatst een jongen die niet kan praten; hij communiceert met zijn handen en voeten. Met behulp van zijn assistent (zijn vader in dit geval) en de goot gaat de bal het veld is, dat is prachtig om te zien.”

Thuiswedstrijddag

Op 13 april organiseert Boules Plesant een thuiswedstrijddag. Boccia-spelers uit heel Nederland komen naar Oost-Souburg om hun wedstrijden te spelen. Jan: “Met een aantal vrijwilligers starten we de dag ervoor al met het neerleggen van negen velden en de dag zelf vlieg ik van hort naar her om alles in goede banen te leiden. Ik doe dit met veel liefde en plezier.” Jan is ook landelijk scheidsrechter bij boccia-toernooien in Nederland en België. “Het is soms millimeterwerk bij het meten. Ik maakte een keer bijna een meetfout, waardoor iemand van het Nederlands kampioenschap afgehouden zou worden. Gelukkig kon ik mijn fout op tijd herstellen.”    

  

Held van april

April 2019: Ada Visschers

"Mijn vrijwilligerswerk is een opstap naar betaald werk"

Ze zat jarenlang in een financiële en mentale dip, maar kwam er met hulp weer helemaal uit. Ada Visschers wil nu andere mensen helpen waarmee het niet zo makkelijk gaat. De held van deze maand doet vrijwilligerswerk bij Wijkcentrum de Burgerij, daarnaast werkt ze sinds een paar maanden vrijwillig bij de Sociale Cliëntenraad Walcheren. Het liefst werkt deze bezige bij fulltime, maar gezondheidsklachten houden haar tegen. Ada: "Het vrijwilligerswerk wat ik doe en de cursussen die ik volg, moeten een opstap zijn naar betaald werk."

Door Inge Caljouw

Administratie

Ada deed vrijwilligerswerk bij het Majoraat (wat in 2017 doorging als Wijkcentrum de Burgerij) en ze werkte in de horeca voordat ze gezondheidsproblemen kreeg. Na een jaar ziek zijn pakte ze in 2017 de draad weer op als vrijwilligster bij Wijkcentrum de Burgerij. Ada werkt graag met computers. Bij het wijkcentrum doet ze de administratie. "Ik maak flyers, zorg dat alle activiteiten op rolletjes verlopen, ik houd de betalingen bij, regel de bestellingen, eigenlijk al het computerwerk neem ik op me. Daarnaast zet ik koffie en ben ik af en toe gastvrouw.
Omgaan met mensen in combinatie met werken achter de computer doe ik het liefste. Met deze vrijwilligersfunctie leer ik de bewoners en de wijk Paauwenburg een stuk beter kennen", vertelt Ada verder. "Die betrokkenheid bij de wijk vind ik ontzettend leuk. De mensen komen soms naar me toe om hun waardering uit te spreken voor wat je doet, dat inspireert mij om verder te gaan."

Activiteiten

In het wijkcentrum werkt Ada 2-3 dagdelen in de week, als haar gezondheid het toelaat. Ada vindt het goed en nuttig dat het wijkcentrum er is. "Het wijkcentrum heeft als doel om bewoners van de wijk uit hun isolement te halen en om jeugd, ouderen en iedereen eigenlijk bij elkaar te brengen. Dit doen we door het organiseren van (creatieve) activiteiten, filmmiddagen, bridgespelletjes en etentjes. Mensen kunnen ook een kop koffie komen drinken en een praatje maken met elkaar. Het voelt goed om hier met een fijne groep collega’s onderdeel van uit te maken."

Coach

Ada wil op een gegeven moment weer naar een betaalde baan. “Coach worden, dat spreekt mij aan”, zegt Ada gepassioneerd. “Ik wil mensen helpen om niet bij de pakken neer te gaan zitten als het even tegen zit. Ik heb zelf in de schuldsanering gezeten, dat is een heel ellendig gevoel, maar je moet wel verder.” Met haar vrijwilligerswerk bij de Cliëntenraad hoopt Ada haar doelen te bereiken. Ze is adviseur en helpt mensen met formulieren invullen en kwijtschelding aanvragen. Intussen doet Ada een cursus Arbeidsrecht en Sociale zekerheid. Met haar gedrevenheid is niets mis, ze kwam uit een diep dal, maar ze is trots op waar ze nu staat!

   

Held van mei

Mei 2019: Marijke van den Bosse 

“Bij ons vind je altijd een uniek cadeau”

In de Walstraat 31 kunnen Vlissingers al meer dan 30 jaar eerlijke producten kopen bij de Wereldwinkel. Eén van de vrijwilligsters van het eerste uur is de 67-jarige Marijke van den Bosse. Vanuit de kerk ontstond een werkgroepje met het initiatief om een vestiging in Vlissingen te starten. “Met hulp van de landelijke vereniging van de winkel, de gemeente Vlissingen en veel vrijwilligers werd onze wens vervuld”, vertelt Marijke. “Het is een goed initiatief, ik ben een voorstander van eerlijke handel en dat het geld op de juiste plek komt. Dat is waar de Wereldwinkel voor staat.”  

Door Inge Caljouw

Beter leven

Bij de Wereldwinkel draait het om eerlijke prijzen. Mensen in ontwikkelingslanden maken producten die ze zonder tussenhandel verkopen. Zo krijgen de mensen die vaak in armoede leven de prijs die ze verdienen. De makers zijn bijvoorbeeld Ethiopische koffieboeren, Indiaanse houtsnijders en Thaise keramisten. Marijke staat helemaal achter het principe van de Wereldwinkel. “Met het inkomen dat zij verdienen door de verkoop van hun producten, kunnen ze een beter leven opbouwen. Dat is heel mooi als je daaraan bij kunt dragen.”

Handgemaakt

Twee keer per jaar gaat Marijke naar het centrale inkoopcentrum Fair Plaza in Culemborg. Ze zegt: “Daar komen de producten binnen. Ik vind het fijn om de producten eerst zelf te zien en soms even vast te houden. De producten die wij geschikt achten voor onze winkel bestellen wij.” Marijke verzorgt samen met haar collega’s de inkoop en het prijzen van de producten.
Ze staat zelf een half dagdeel in de winkel als verkoopster. “Het valt op dat vooral toeristen en vaste klanten ons weten te vinden. We hebben een variëteit aan spullen allemaal met de hand gemaakt. Geen product is hetzelfde, dus vind je bij ons altijd een uniek cadeau. Ook mensen die wat minder te besteden hebben, kunnen bij ons prima een aardigheidje kopen.”

Vrijwilligers

Veel Wereldwinkels in Nederland moeten de laatste jaren hun deuren sluiten, vanwege een gebrek aan vrijwilligers. “Heel zonde”, vindt Marijke. “We hopen onze vestiging nog lang open te houden. Nieuwe vrijwilligers mogen zich altijd aanmelden en zijn hard nodig, daar moet de Wereldwinkel het van hebben”, zegt de held van deze maand hoopvol.
Ze is zelf helemaal op haar plaats bij de Wereldwinkel. “Het contact met de klanten en collega’s, dat maakt het werk leuk hier. Daarnaast is het een hele nuttige job, dat voelt goed om te doen.”

Kinderbescherming

Marijke was altijd al betrokken met de minderbedeelden in deze maatschappij. Ze werkte jarenlang bij de kinderbescherming. “Het was mooi om de kinderen die het moeilijk hadden te kunnen ondersteunen.” Nu hoopt Marijke nog jarenlang mensen in ontwikkelingslanden indirect een steuntje in de rug te geven.
Tegen mensen die onbekend zijn met de Wereldwinkel wil ze zeggen: “Loop eens binnen, we hebben vaak leuke aanbiedingen en bijzondere producten die je nergens anders ziet!”  

 

Rens van Goudswaard

Juni 2019: Rens van Goudswaard 

“Niemand mag dier afstaan vanwege financiën”

Op 12-jarige leeftijd begon de held van deze maand aan zijn eerste vrijwilligersklus bij de jeugdsoos in Sint-Laurens. Rens van Goudswaard is nu 42 jaar en zijn verrichte vrijwilligersfuncties zijn niet op één hand te tellen. De liefde voor vrijwilligerswerk werd hem met de paplepel ingegoten door zijn ouders, die ook altijd betrokkenheid toonden bij verschillende organisaties. “Vrijwilligers zorgen ervoor dat de maatschappij functioneert, het zou anders maar stil zijn”, aldus Rens.

Door Inge Caljouw

Bestuur

Twee jaar geleden zat de Dierenvoedselbank verlegen om een bestuurslid; de zoekactie kwam al gauw uit bij Rens. “Ze wisten dat ik graag vrijwilligerswerk doe en ik ben na het bijwonen van een paar vergaderingen toegetreden tot het bestuur. Naast vergaderen, onderhoud ik de door mij gebouwde website, ik stel voedselpakketten samen, ik help mee met fondsenwerving en verricht andere hand en spandiensten. Twee keer per jaar ga ik naar de landelijke bijeenkomst van DierenLot; we volgen workshops en lezingen en er is een informatiemarkt. Het is altijd een interessante dag met allemaal mensen met een hart voor dieren.”

Ophaalmiddag

De Dierenvoedselbank is voor huisdierbezitters die moeten rondkomen van een minimum inkomen. “We vragen eerst om een bewijs van inkomen, daarna krijgen de leden toegang tot een besloten Facebookpagina. Daar vinden de verdelingen plaats voor voedsel. Rens: “Bijna iedereen krijgt wat. Van Stichting DierenLot krijgen we vaak voedselpakketten en financiële bijdrages, zodat we zeker 25 à 30 mensen per week van voer voor hun dieren kunnen voorzien. Wat mij betreft staat niemand zijn of haar dier af vanwege de financiële situatie.” Rens gaat door: “Van de ophaalmiddag op donderdag maken we altijd wat leuks. Er is koffie en een koekje en we praten gezellig met elkaar. Het sociale aspect vinden wij ook belangrijk.”

Phoenix

Rens is een kattenmens. Samen met zijn vrouw zijn ze pleegouders van katten die Stichting Scheldekat opvangt. Ze hebben nu drie katten, waarvan één beroemde die vorig jaar alle regionale kranten haalde. Het gaat om Phoenix, de kat die in augustus 2018 ontsnapte aan de dood toen het uit een brandende caravan ontsnapte in Ritthem. Hoe gaat het nu met het arme beestje? Rens: “Goed, ze is bijna hersteld. Alleen van haar voetzooltjes heeft ze soms nog een beetje last.” 

Cultuurliefhebber

Naast zijn werk en zorg voor dieren, is Rens ook een cultuurliefhebber. Hij is programmeur bij Poppodium de Piek. Hij onderhoudt de contacten met de bands en zorgt voor een afwisselend programma. Achter de geraniums zitten is niet aan Rens besteed. Naast zijn vrijwilligersfuncties werkt hij 40 uur in de week bij DNWG; een afsplitsing van Delta. Rens doet keuringen en inkoop van gereedschappen. Rens: “De afwisseling tussen mijn betaalde werk, de muziek en de dieren vind ik heerlijk. Een leven zonder vrijwilligerswerk kan ik mij niet voorstellen, dat blijf ik voorlopig lekker doen.”          

 

Held van juli: Cor Burger

Juli 2019: Cor Burger

“Mensen voelen zich veilig met ons in de buurt”

Als jong padvindertje leerde Cor Burger dat je iets over moet hebben voor de medemens. Dit is hem altijd bijgebleven. De nu 71-jarige Cor werkt sinds 2014 bij het Buurtpreventieteam Paauwenburg. Als coördinator zorgt hij ervoor dat het buurtpreventiewerk via verschillende mediakanalen meer bekendheid krijgt. Ook doet Cor zijn best om nieuwe leden te werven voor het team. “We zijn de ogen en oren van de wijk en we houden de bewoners op een positieve manier in de gaten”, aldus Cor.

Door Inge Caljouw

Preventieteam

Voor zijn buurtpreventiewerk was Cor lid van Wijkraad Pauwenburg. Daar kwamen veel verzoeken van bewoners binnen voor het aanstellen van een buurtpreventieteam. Hier had Cor wel oren naar. Samen met een aantal andere enthousiastelingen van de Wijkraad stelden ze een 15-koppig team samen. Vanaf dat moment stapte Cor uit de Wijkraad en concentreerde hij zich volledig op het buurtpreventiewerk.

Een buurtpreventieteam is een groep buurtbewoners die zich inzet voor een veilige buurt waarin het prettig wonen is. De teamleden lopen regelmatig door de buurt, meestal in tweetallen en in de avonduren. Ze zijn herkenbaar aan de reflecterende hesjes.

Praatje  

Contact maken met mensen gaat Cor gemakkelijk af, hij werft vlot nieuwe leden voor het buurtpreventieteam. Cor: “Het werk is op mijn lijf geschreven. Ik probeer altijd mensen te motiveren en het naar de zin te maken. Zo’n drie keer in de maand loop ik samen met een collega een rondje door de wijk, maak een praatje met de mensen en we signaleren afwijkende situaties. Mensen waarderen dit, ze voelen zich veilig als wij in de buurt zijn. Ik vind het heerlijk om zoveel contact met de buurtbewoners te hebben.”

Alarmnummer

Cor is aanspreekpunt voor verenigingen, scholen, winkeliers en alle organisaties in Paauwenburg. “Als er iets loos is in de wijk, kunnen ze zich bij mij melden. Wij staan in nauw contact met de wijkagent waar we zaken mee bespreken. In noodgevallen bellen we 112. Mensen zijn vaak angstig om het alarmnummer te bellen, maar in veel situaties mag je dit gewoon doen. Niet alleen wanneer iemand dringend medische hulp nodig heeft, maar ook als je getuige bent van een misdrijf. Bijvoorbeeld inbraak, moord of geweld.”

Dementerenden

Naast het buurtpreventieteam werkt Cor wekelijks als vrijwilliger bij Verpleeghuis Ter Reede. Cor vertelt: “Ik werk met dementerende mensen. Samen met andere vrijwilligers maken we een praatje met ze of we doen bijvoorbeeld een spelletje. Dat werk doet mij veel; het is heel waardevol als je die mensen een beetje vrolijkheid kunt brengen.” Vol gasgeven met zijn vrijwillige activiteiten is niet meer mogelijk de laatste jaren. Cor: “Mijn vrouw kreeg een hersenbloeding en ik loop met psychische klachten bij een hulpverlener. Ik ga mezelf vaak voorbij; dan vind ik andere mensen belangrijker en dat gaat wel eens ten koste van mezelf. Dit verandert nooit denk ik.”  

 

Held van augustus

Augustus 2019: Wendela van Dijken

“Kinderen in de kou zonder winterkleding onbestaanbaar”

Steeds meer kinderen in Vlissingen hebben geen fiets, kunnen niet op schoolreis of sporten. Voor deze kinderen uit minimagezinnen zet Wendela van Dijken zich in als vrijwilligster. Ze is secretaris van Stichting Leergeld Walcheren; zo probeert ze met al haar enthousiasme zoveel mogelijk kinderen te bereiken en mee te laten doen in de maatschappij. Dit doet ze niet alleen benadrukt ze, samen met een groep vrijwilligers zet ze Leergeld Walcheren meer en meer op de kaart.

Door Inge Caljouw

Verhuizing

Wendela woonde in Noord-Holland en Twente. In deze laatste plaats deed ze ook vrijwilligerswerk voor Stichting Leergeld. “Sinds anderhalf jaar woon ik in Vlissingen en vrij snel na mijn verhuizing belde ik met het stichtingsbestuur op Walcheren. Ik wilde weer actief zijn en mezelf inzetten voor de kinderen in Vlissingen die in armoede leven. Ik schrok ervan hoeveel dat er zijn; 1 op de 8 kinderen. Werk aan de winkel dacht ik toen.”

Ervaring

“Mijn ervaring bij Stichting Leergeld in Twente nam ik mee naar hier en ik zette de huisbezoeken op”, vertelt Wendela verder. “Ouders kunnen via onze website een aanvraag indienen bij de stichting en één van de bestuursleden of een intermediair gaat voor een gesprek naar het gezin toe. Mensen stellen het zeer op prijs als wij langs komen. We brengen de ouders ook op de hoogte van de mogelijkheden die er verder in Zeeland zijn voor minima. Leergeld Walcheren heeft zelf vaak niet het geld om voor zaken te zorgen, maar kent wel de weg ernaartoe. Onze doelstelling is om minimaal 80% van de Vlissingse kinderen die in armoede leven te kunnen helpen.”

Onbestaanbaar

Voor haar pensioen stond Wendela voor de klas. Ze was docente Engels en ze werkte als teamleidster in het tweetalig onderwijs. Ze zegt: “Bijna alle bestuursleden komen uit het onderwijs, we hebben een speciale band met kinderen denk ik. Leerlingen die niet mee konden komen vond ik altijd al schrijnend. Als docente zei ik vaak tegen ze dat het belangrijk is om een vak te leren. Het is toch onbestaanbaar dat in deze tijd en in dit land nog steeds kinderen hartje winter zonder winterkleding lopen? Kinderen voelen zich daarnaast vaak minderwaardig, doordat ze niet deel kunnen nemen aan binnen- en buitenschoolse activiteiten.”

Tuinvereniging

Wendela bekleedt nog een andere bestuursfunctie, namelijk bij Tuinvereniging Groei & Bloei. “Het is even heel iets anders en dat is prettig. Voor Leergeld Walcheren ben ik maatschappelijk bezig en bij de tuinvereniging meer voor mezelf”, vertelt Wendela. “Als je fit genoeg bent kun je toch nog van alles doen?”, voegt ze eraan toe. Vlissingen kan alleen maar blij zijn met zo’n bevlogen vrijwilligster. Wendela is gelukkig in deze stad. Ze zegt: “Ik kan overal wonen, maar bij de zee maakt het wel bijzonder. De grote schepen die voorbij komen, daar geniet ik van.” 

Held van september 2019: Herman Kamstra

September 2019: Herman Kamstra 

"Het Leger des Heils voelde als een warme deken"

Ieder jaar gooit een Nederlander gemiddeld veertien kilo kleding in de vuilnisbak. Zonde! Want die kleding kunnen ze bij het Leger des Heils goed gebruiken. Herman Kamstra kan daarover meepraten. Hij werkt vrijwillig al meer dan tien jaar voor deze organisatie. De 67-jarige held van deze maand runde jarenlang 40 uur in de week de winkel van het Leger des Heils. Herman is nu aan het afbouwen, maar hij is nog steeds behoorlijk actief in vrijwilligersland.

Door Inge Caljouw

Café

Het Leger des Heils is een wereldwijde organisatie die in 126 verschillende landen duizenden mensen helpt, geïnspireerd door de Bijbel. Herman vertelt over zijn geloofsbeleving: “Ik ben gereformeerd opgevoed door mijn ouders. Vooral mijn vader was erg streng daarin. Zelf had ik 40 jaar lang helemaal niks met het geloof, het botste daarom nogal eens met mijn vader. Ik zat in de horeca en was eigenaar van café Herman op het Bellamypark. Dat was lang mijn leven.”

Huilen

Twaalf jaar geleden kwam de ommekeer bij Herman. Zijn vrouw werkte in het gasthuis in Goes en daar kwam Herman in aanraking met leden van het Leger des Heils. Hij raakte nauwer betrokken bij de organisatie en dat beviel hem. “Het voelde als een warme deken om onder de heilsoldaten van het Leger des Heils te zijn”, aldus Herman. “Daarna stortte ik mij fanatiek op het geloof. Ik meldde mij aan bij het Christelijk Samengesteld Mannenkoor Zeeland. Het is mooi om door het zingen een boodschap de ruimte in te sturen. Mensen in het publiek huilen soms van blijdschap. Dat is prachtig om te zien.”

Kritisch

“Eén keer in de twee weken kook ik met veel plezier samen met een andere heilsoldaat voor zo’n 20 à 30 personen bij het Leger des Heils. Dit zijn allemaal mensen waarbij het ontbreekt aan bepaalde basisbehoeften. Daarnaast begeleid ik de Bijbelstudie bij het Leger des Heils. We praten over de Bijbel en we bespreken hoe de mensen daar nu tegenaan kijken. Ik ben het niet overal mee eens wat in de Bijbel staat. De dodelijkste tsunami ooit rond de Indische Oceaan bijvoorbeeld, waarbij 160 duizend doden vielen, staat bij mij nog scherp op het netvlies. Dan denk ik: ‘Lieve Heer, waar was dat vreselijks voor nodig?’. Vooral de laatste jaren kijk ik kritischer tegen de Bijbel aan”, aldus Herman.

Pretoogjes

Bij het Leger des Heils zijn mensen met of zonder geloof welkom. Herman: “Terecht dat iedereen hulp krijgt die dit nodig heeft. We zijn ook dankbaar voor alle kleding en andere goede spullen die mensen afgeven. Soms krijgen we kleding binnen met het prijskaartje er nog aan! Dat vind ik wel bizar, maar wij zijn er blij mee. We krijgen helaas ook rommel binnen waar we niks mee kunnen; laatst ontvingen we een vuilniszak met huisvuil, niet erg netjes. Maar de vele goede spullen verdelen we over de mensen die we kennen. De pretoogjes die je dan ziet, daar doe ik het voor!” 

Held van oktober

Oktober 2019: Johan Smolders   

“Wandelaars typeer ik vaak als kuddedieren”

Twee bloedblaren zorgde ervoor dat Johan Smolders zes weken niet kon wandelen. Dat viel vies tegen voor deze doorgewinterde wandelaar. Johan is inmiddels weer in topvorm en loopt zo’n duizend kilometer per jaar. Nadat deze held van de maand zes jaar geleden stopte met werken, besloot hij lid te worden van wandelvereniging Willen Is Kunnen (WIK). “Vanaf toen brak het wandelvirus los”, aldus Johan. Inmiddels is deze 73-jarige actieveling voorzitter van WIK. Hij vertelt over de mooie wandelroutes en de familiaire sfeer bij zijn wandelvereniging.

Door Inge Caljouw

Technische commissie

“Vrij snel nadat ik lid was bij WIK nam ik zitting in de technische commissie. Ik hield mij vooral bezig met het onderhoud van de materialen, routes uitstippelen en pijlen op de routes plaatsen. Later ontdekte ik dat bepaalde dingen anders en effectiever konden, je moet als vereniging doorontwikkelen anders blijf je stilstaan, iets wat spreekwoordelijk niet bij een wandelvereniging thuis hoort.

Een plekje als voorzitter kwam vrij en ik werd gekozen. Daarna heb ik als eerste het pijlen van de routes gemoderniseerd en gezorgd dat er een andere ingang kwam bij het clubgebouw. Hiermee hadden buurtbewoners minder overlast van het in- en uitlopen van ons.”

Aanspreekpunt

De energie die Johan steekt in de wandelvereniging haalt hij vooral uit het vele lopen. Johan: “Ik loop de Nijmeegse Vierdaagse, de Kustmarathon Zeeland, de tochten van WIK buiten Zeeland en andere georganiseerde tochten in Nederland. De tochten die WIK organiseert loop ik niet mee, dan ontvang ik de vaak velen wandelaars van andere verenigingen. Ik zit bij het startbureau, deel koffie uit en leg de routes uit. Voor de wandelaars ben ik het aanspreekpunt.”

Blessure

WIK heeft rond de 95 leden en Johan kent ze bijna allemaal. “Er is veel betrokkenheid onder elkaar, het is echt een warme familie. De eerste keer dat leden lopen, gaat er iemand mee. Zo loop je niet alleen en kun je al lopende anderen leren kennen. Het is een heel sociaal gebeuren. Wandelaars typeer ik vaak als een soort kuddedieren; ze lopen het liefst met elkaar en altijd met een gezellig praatje onderling. Mijn vrouw loopt ook mee, maar helaas niet zulke lange afstanden meer. Ze heeft een blessure aan haar voet, dus na 5 kilometer moet ze stoppen. Zonde, want we wandelden vroeger samen veel.”

Molens

Johan kent veel mooie wandelroutes in Nederland. De mooiste plek vindt hij in eerste instantie lastig om aan te geven. “Iedere tocht heeft zijn charme”, aldus Johan. Toch weet hij twee plekken te noemen die eruit springen: “Bij de molens van Kinderdijk in het noordwesten van de Alblasserwaard, dit is een streek in de provincie Zuid-Holland. Het is schitterend lopen daar, typisch Nederlands. Ook in de kop van Schouwen kun je prachtig wandelen. Het is een heel mooi stukje natuurgebied, met wilde paarden en herten. Bewegen is gezond dus wil ik aanraden, kom eens kennismaken op de eerste en derde woensdagmorgen van de maand!”  

Held van november

November 2019: Ton Francke 

“Mensen sparen soms maanden voor een klus”

Je wilt je plafond laten sauzen, maar je hebt de financiële middelen niet om dit te laten doen, zelf kan je het niet en je hebt niemand in je omgeving die dit voor je wilt of kan doen. Wat kan je dan nog? Stichting Hart voor de Zorg Walcheren biedt praktische ondersteuning bij dit soort problemen via onder andere de klussendienst. Ton Francke is een grote klusfan en helpt graag mensen bij wie een klusje klaren niet vanzelfsprekend te regelen is. De 65-jarige held van deze maand knapt wekelijks karweitjes op bij mensen thuis.

Door Inge Caljouw

Basic

De Klussenservice is op 5 november 2012 uit nood geboren. Medewerkers uit de zorg zagen dat er veel huis-, tuin- en keuken klussen bij de klant bleven liggen. Ton vertelt: “Mijn ex-partner werkt bij de thuiszorg en vroeg of ik vrijwilliger wilde worden bij de klussendienst. Daar hoefde ik niet lang over na te denken; ik klus graag en help mensen die in nood zitten met alle liefde. We begonnen heel basic; we namen zelf ons gereedschap mee en met mijn eigen auto ging ik naar de klus. Nu hebben we gereedschap van de stichting en een busje om alles te vervoeren.”

Stamppot

“De professionals uit de zorg geven de klanten op voor een klus. Wij gaan daar dan met twee of drie klussers naartoe. De mensen zijn zo dankbaar als je komt. Met de collega’s onderling klikt het goed, het is altijd gezellig. Het zijn allemaal argumenten om dit vrijwilligerswerk zolang mogelijk te blijven doen. Laatst hebben we een vrouw uit Namibië helpen verhuizen. We hielpen haar huurhuis weer in oude staat terug te brengen. Na de klus nodigde ze ons uit om bij haar te komen eten. Het werden geen exotische hapjes, maar gewoon Hollandse stamppot, grappig he?”

Uitdaging

Het zijn soms schrijnende situaties die Ton bij de mensen tegenkomt. “Sommige mensen hebben zo weinig financiële middelen dat ze maanden moeten sparen voor een klus. Onze dienst kost 5 euro per uur, dat is relatief goedkoop om hulp in en rond het huis te hebben. Waar mensen vooral om vragen is schilderwerk, laminaat leggen, tuin opknappen en af en toe grote hoeveelheden afval afvoeren naar de milieustraat. Dit krijgen ze zelf niet vervoerd, dus dat doen wij ook. Mijn voorkeur gaat uit naar klussen waar uitdaging in zit. Laatst heb ik een poortdeur vernieuwd, dit vergt meer voorbereiding, omdat je alle onderdelen vooraf moet kopen. Tuinieren doe ik niet graag, gelukkig hebben we nog negen andere klussers, waaronder een aantal die wel graag de tuin in gaan.”

Voldoening

“Tot mijn pensioen werkte ik bij een aannemersbedrijf, maar uit het vrijwilligerswerk als klusser haal ik veel meer voldoening; het is niet commercieel en je maakt mensen blij met je komst. Gelukkig heb ik ook nog tijd om thuis te klussen. Ik heb mijn hele woning opgeknapt en een huisje in de tuin gemetseld. Zolang ik het nog allemaal kan, blijf ik lekker actief”, aldus Ton.