Ga naar de inhoud Ga naar het zoeken Ga naar het menu
Logo van Gemeente Vlissingen

2018

Linda van der Geugten

Januari 2018: Linda van der Geugten

'Ik zet mijn voormalige werk als organisator hier als hobby voort'

Ex-zakenvrouw trekt kar huiskamerproject Papegaaienburg

Ze werkte jarenlang bij een bedrijf dat ziekenhuizen voorziet van instrumenten voor operatiekamers.  Linda van der Geugten (66 jaar) was werkzaam bij de sales- en marketingafdeling. Evenementen organiseren en projecten uitvoeren is haar ding. Het zijn kwaliteiten die uitstekend van pas komen bij haar vrijwilligerswerk voor Bewoners Welzijnsvereniging Weyeblick en omgeving in Papegaaienburg.

TrefPunt73

Linda is projectcoördinator en bestuurslid van de welzijnsvereniging. Ze vertelt over de totstandkoming: "Vanaf de oplevering van de Weyeblickflat in 2008 was er een recreatieruimte met welzijnsactiviteiten op nummer 11. Tot zorgorganisatie SVRZ liet weten dat ze de ruimte gingen verkopen en dat de gebruikers naar iets anders moesten uitkijken. De ouderen zaten zonder dagbesteding. Wij als bewoners staken de koppen bij elkaar en met hulp van subsidies van de gemeente Vlissingen runnen we sinds 2015 ons eigen huiskamerproject."
De vereniging huurt één van de woningen van de flat Weyeblick, genaamd 'TrefPunt73'. Het doel van de vereniging is, ouderen een plek bieden om samen te komen. Linda: "Het is genieten om met ouderen mensen te werken en naar hun verhalen te luisteren. Ze hebben veel meegemaakt en ze weten zoveel van de geschiedenis van Walcheren. De meesten maakten de oorlog mee en vertellen indrukwekkende verhalen over het platbombarderen van Middelburg en hoe Vlissingen eruit zag in de jaren 60."

Activiteiten

De vereniging heeft veel aan de werkervaring van Linda. "Het is mooi om de kennis die ik heb over het opzetten van projecten, hier te gebruiken." Linda coördineert verder de lopende activiteiten, stuurt andere vrijwilligers aan en draagt zorg voor de interne en externe communicatie.
Linda: "Vaste onderdelen zijn de koffieochtend, bridge en de creatieve workshops. Maandelijks hebben we bloemschikken en het tablet/informatiecafé, 2x per maand is er een schilderclub en 6x per jaar eten we met elkaar."

Groei

"Het is vaak een drukke bedoeling bij nummer 73, we krijgen steeds meer leden. De groep met ouderen blijft groeien. Ik hoop dat onze activiteiten de volgende generatie, die voor ons gaat zorgen, inspireert om op dezelfde voet verder te gaan." De bewoners van de Weyeblick flat hoeven in ieder geval nog niet te vereenzamen. Linda zorgt ervoor dat de 51 tellende leden op de hoogte blijven van de nieuwe activiteiten. "Iedereen ontvangt regelmatig een nieuwsbrief in de bus, zodat ze niks hoeven te missen. De mensen zien wat ik doe; ze zijn altijd zo dankbaar. Ik ben veel tijd kwijt aan mijn vrijwilligersbaan, maar dat is het werk dubbel en dwars waard!" 



Willem Anemaet

Februari 2018: Willem Anemaet

"Het is eigenlijk een wonder dat de Sint Jacobskerk nog in Vlissingen staat"

"Het is eigenlijk een wonder dat de Sint Jacobskerk nog in Vlissingen staat", vertelt Willem L. Anemaet. Deze 85 jarige kerkkenner begeleidde de restauratie van de Sint Jacobskerk in 1997 vanaf het eerste begin. Hij sprokkelde geld bijeen en werkte enorm hard. Dit alles nadat de kerk allerlei rampen overleefden. Zoals zware overstromingen (1906 en 1953), een felle brand (1911) en knallende granaten (1940-1945).

Restauratie

"Zo’n 34 jaar geleden nam ik zitting in de kerkraad. Vanwege financiële redenen moest de gemeente Vlissingen één kerk slopen. ‘Niet die prachtige Sint Jacobskerk’, dacht ik toen. Na beraad werd de Johanneskerk in de Bonedijkestraat te gronde gericht." In 1997 werd de Sint Jacobskerk gerestaureerd. Willem kreeg hier de leiding over. Een groep van 15 vrijwilligers werkte zich 3 jaar lang helemaal uit de naad om de kerk weer op orde te krijgen.
Willem: "De kerk was in hele oude staat, dat kon zo niet langer. We kregen subsidie van het Rijk en 1,7 miljoen gulden aan donaties voor de restauratie, dat was geweldig. We werkten van 8 tot 18.00 uur door. Er waren ook een aantal gedetineerden die een taakstraf hadden en onbetaald meewerkten. Het was hartstikke gezellig altijd. Vrijwilliger zijn voelt heel anders dan een betaalde baan hebben. Bij dat laatste kun je een snipperdag nemen, maar als je met zijn allen vrijwillig keihard werkt aan een bepaald doel, dan blijf je niet thuis. Het gaf zoveel plezier, ik zou het zo weer doen."

Vraagbaak

5 jaar na de restauratie is de Stichting Instandhouding Sint Jacobskerk Vlissingen opgericht. Tot op heden is Willem nog steeds een enthousiast en vitaal bestuurslid van deze stichting. Maar vooral ook een vraagbaak op bouwkundig terrein. Hij kent elke steen, leiding, draadje, hoeken en gaten van de kerk.

Afbouwen

Willem deed in zijn leven meer vrijwilligerswerk. Hij zat in de evenementencommissie van de Sint Jacobskerk, hij was bestuurslid van de Huurdersvereniging L’Escaut en hij werkte in de jachthaven  voor watersportvereniging de Schelde.
De komende maanden wil Willem zijn laatste vrijwilligersbaan bij de Sint Jacobskerk gaan afbouwen vanwege zijn hoge leeftijd en de zorg voor zijn vrouw. "Maar ik blijf betrokken als adviseur", zegt hij bevlogen.

Sfeer

De Sint Jacobskerk is nu een verwarmd 'theater' dat 850 bezoekers kan bergen. Het is één van de mooiste kerken die er is volgens Willem. Hij zegt: "De sfeer en de eenvoudige stijl zonder veel opsmuk, daar houd ik van. Tijdens kerkdiensten ga ik altijd achterin zitten, dat is de mooiste plek in de kerk. Daar zie ik alles; elk plekje heeft een verhaal. Het is machtig mooi om dat in een oogopslag te zien."

 

Joost de Munck

Maart 2018: Joost de Munck

"Michiel de Ruyter populairder dan Sinterklaas"

In de huid kruipen van Michiel de Ruyter, dat wil toch iedere jongen? Joost de Munck is vrijwilliger bij het Zeeuws maritiem muZEEum en transformeert regelmatig tot onze zeeheld. Zijn sikje heeft hij speciaal voor deze rol laten groeien. Voor de verdere aankleding zorgt Trude Waasdorp, zij maakt van Joost een sprekend lijkende Michiel. "Het duurt bijna een half uur om volledig om te kleden. Ik ben trots om in Vlissingen in een stukje Vlissingse geschiedenis te lopen", aldus Joost.

Ziek

Joost werkte bij Zalco BV, een bedrijf dat failliet ging in 2011. Hij zat vanaf toen zonder werk, wat hem letterlijk ziek maakte. "Ik stortte helemaal in, het was een enorme klap voor mij. Na een jaar ging het weer wat beter en wilde ik wat gaan doen." Sinds 4 jaar is Joost werkzaam bij het muZEEum. In de weekenden is hij aanwezig als sleutelhouder en manusje van alles; hij opent de deur, haalt het alarm eraf, ontvangt de supposten, maakt de balie klaar en is behulpzaam waar nodig.
Door de week begeleidt Joost kinderen door het muZEEum. "Het is allemaal nieuw voor die jonge gasten. Van brave knaap tot bolleboos, ze zijn allemaal enthousiast als ze hier binnenstappen. Wij dragen uit dat Vlissingen een schitterende stad is, de kinderen mogen daar trots op zijn. Het meest bijzondere van het muZEEum vind ik het uitkijktorentje met zicht op zee; je gaat bijna 400 jaar terug in de tijd. Kinderen moeten dit gezien hebben.
De geschiedenis moet zo goedkoop mogelijk blijven voor kinderen. Het is spannend of we de subsidie voor het muZEEum weer krijgen, in 2019 beslist de gemeente hierover. Het zou een ramp zijn als we moeten sluiten."

Metamorfose

De aanwezigheid van schoolklassen in het muZEEum is voor Joost vaak het moment om de metamorfose naar Michiel te ondergaan. Met alles erop en eraan. Sabel, mes, dolk, sjerp, admiraalsstaf, pruik, hoed, broek, beenkappen, ring, ambtsketen, vest en jas behoren tot zijn uitrusting.
Joost: "Het pak is speciaal op mijn maat gemaakt en de gehele uitrusting weegt 15 kilo. Dat is behoorlijk zwaar, maar de glimlach van een kind maakt het helemaal goed. Als ik bij de deur sta, dan steken mensen de straat over om met mij op de foto te gaan. Mooi is dat. Ik ben populairder dan de Sint!"

Jarig

Op 24 maart is Michiel de Ruyter jarig. Dat wordt dit jaar een bijzondere happening in het muZEEum. Michiel neemt die dag zijn vrouw Anna mee. Trude is al druk in de weer met het kostuum voor de vrouw. Vijf rokken krijgt ze aan, de verdere aankleding van Anna kan iedereen zien op het verjaardagsfeestje van Michiel!

  

Gerda van Ombergen

April 2018: Gerda van Ombergen 

"Eenzame mensen met een lichamelijke beperking wil ik in contact brengen met anderen."

"Als het aan Gerda van Ombergen ligt hoeven mensen met een lichamelijke beperking in Vlissingen niet te vereenzamen. Ze is al 7 jaar vrijwilligster bij de Zonnebloem afdeling Vlissingen. Met hart en ziel zorgt ze ervoor dat mensen die door ziekte, ouderdom of handicap fysiek beperkt zijn, aan leuke activiteiten kunnen deelnemen. “Organiseren is een passie van mij, het zit in de genen denk ik”, aldus de 68-jarige Gerda.

Door Inge Caljouw

Sociale contacten

Gerda werkte tot zes jaar geleden bij de inkoop van het ziekenhuis in Vlissingen. Daarna ging ze met pensioen. Om een abrupte overgang naar een werkeloos leven te voorkomen, begon ze een jaar voor haar pensioen met haar vrijwilligerswerk bij de Zonnebloem. Ze zegt: mensen met een lichamelijke beperking die slecht hun huis uit kunnen en daardoor weinig sociale contacten hebben wil ik in contact brengen met andere mensen. Het is ook een doel van de Zonnebloem.”

Dankjewel

“Om er een beetje in te komen begon ik bij de Zonnebloem als secretaris, maar de laatste drie jaar ben ik penningmeester. Tijdens mijn werk in het ziekenhuis werkte ik veel met cijfertjes, dat doe ik nog steeds graag”, aldus Gerda. Naast het penningmeesterschap organiseert Gerda de jaarlijkse Zonnebloemloterij en ze bedenkt en regelt alle activiteiten voor deze vereniging. Gerda: “Het is een uitdaging om nieuwe uitstapjes te bedenken, waarbij ik rekening houd met de wensen van de gasten. Naast de incidentele activiteiten, zijn de vaste nummers: de boottocht, de feestmiddag en het voorjaarsuitje. Het is zo’n dankbaar werk, het is altijd dankjewel en een handdruk na afloop.”

Weersomstandigheden

“We organiseerden eens een boottocht”, vertelt Gerda verder. “Iedereen was aan boord, maar we mochten niet varen door slechte weersomstandigheden. Ik haalde thuis wat gezelschapsspelletjes op en we hadden met zijn allen een ontzettend leuke dag, zonder te varen! De mensen zijn blij dat ze even uit hun isolement zijn, daar gaat het om.”Gerda’s man is ook betrokken bij de Zonnebloem; hij is voorzitter van het regiobestuur en staat op de lijst van vrijwillige chauffeurs voor de Zonnebloemauto. “Sinds kort staat zo’n auto in Goes; als mensen met een handicap een dagje weg willen, kunnen ze deze voor een betaalbare prijs huren”, vertelt Gerda.

Lingerie

Gerda is bijna fulltime vrijwilligster. Ze is nog volop betrokken bij de personeelsvereniging van het ziekenhuis als penningmeester en evenementenorganisator. Daarnaast staat ze op vrijdagochtend in het bakkerswinkeltje in Verpleeghuis Ter Reede. Als ze even niet werkt, besteedt ze tijd aan haar bijzondere hobby: lingerie naaien. Met zes vrouwen zit ze in een clubje. “Ik doe dit al meer dan tien jaar met veel plezier en draag alle setjes zelf.” 

   

Gina Boogaard

Mei 2018: Gina Boogaard 

"Vaak willen de ouders dat ik blijf komen, maar ik ben dan weer nodig in een nieuw gezin"

De vacature van de VoorleesExpress Vlissingen op de website van het Vrijwilligerspunt Vlissingen trok meteen de aandacht van Gina Boogaard. “Dat is op mijn lijf geschreven”, dacht ze zo’n vijf jaar geleden toen ze de vacature zag staan. Gina werkt graag met kinderen en houdt van boeken en voorlezen. De ideale combinatie voor haar werk als voorleesvrijwilligster. Dit voorjaar is Gina gekoppeld aan een Bulgaars gezin. “Het jongetje waaraan ik voorlas was in het begin erg verlegen, maar dat is nu helemaal over”, aldus de 55-jarige Gina.

Door Inge Caljouw

Taalachterstand

De VoorleesExpress geeft kinderen met een Nederlandse taalachterstand extra aandacht. Twintig weken lang komt een vrijwillige voorlezer thuis bij een gezin met kinderen van 2 tot en met 8 jaar. Dit zijn kinderen die moeite hebben met de Nederlandse taal. Gina zit in haar vijfde seizoen als voorleesvrijwilliger. Verschillende talen en culturen zag ze voorbijkomen. Ze las voor in een Turks, Pools, Marokkaans en Nederlands gezin. “Het is overal even leuk. De mensen zijn heel gastvrij en een hapje en een drankje staan altijd klaar”, aldus Gina.

Spreekbeurt

Het Bulgaarse jongetje geniet van de komst van Gina. “Hij doet altijd enthousiast de deur open met een boek in zijn hand. Daar begint hij dan meteen hartstochtelijk over te praten. Naast voorlezen spelen we voor de afwisseling ook taalspelletjes en praten we over kleuren en voorwerpen in de kamer. Ik geef ook dansles aan kinderen, dus laatst deed ik met de jongen een dansje in de kamer. De keren daarna dat ik er was, kwam hij daar steeds op terug. Het dansje had indruk gemaakt.”

Gina hielp in een ander gezin een Turkse jongen met het voorbereiden van een boekenbeurt. Ze zegt: “Trots kwam hij aan mij op school vertellen over zijn behaalde goede punt, dat is leuk om te horen natuurlijk.” Gina werkt vrijwillig op donderdagmiddag in de mediatheek in de Combinatie. Daar komen ook wel eens kinderen die ze van de voorlees-gezinnen kent. Gina: “Het is leuk om ze dan even terug te zien.”

Diploma

“Het is mooi om te merken dat de kinderen vooruitgang boeken gedurende de twintig weken. De kinderen luisteren na enige tijd geconcentreerder en hun woordenschat verbetert aanzienlijk. Kinderen krijgen de taal het snelst onder de knie door te lezen; het is anders dan spreektaal en ze leren moeilijke woorden. Na mijn laatste bezoek krijgen de kinderen een diploma, daarna mogen de ouders het stokje overnemen en zelf hun kind gaan voorlezen. Vaak willen de ouders dat ik blijf komen, maar ik ben dan weer nodig in een nieuw gezin”, aldus Gina. 

 

 

 

Held van juni

Juni 2018: Wim Heijstek

”Weet dat je een geliefd mens bent”

16 jaar was Wim Heijstek toen hij als vrijwilliger aan de slag ging voor de kerk. Op een zolder bij de jeugdsociëteit stond hij achter de bar. De inmiddels 63-jarige Wim vervulde in zijn verdere leven verschillende vrijwilligersfuncties voor de Protestantse Kerk. In januari stopte hij na acht jaar met zijn functie als voorzitter van de kerkraad. Tegenwoordig is deze held van de maand gastheer bij het ontmoetingscentrum de Herberg. Wim heet iedereen welkom, zorgt voor een kopje koffie, begeleidt de activiteiten en luistert naar mensen.

Door Inge Caljouw

Activiteiten De Herberg aan het Bellamypark is een initiatief van de Protestantse Gemeente van de Sint Jacobskerk. Wim vertelt: “Op zondag staan de kerkdeuren open voor alle Vlissingers en op dinsdag tot en met zondag kun je op de middagen binnenstappen bij de Herberg. Onze pastores houden er spreekuur, we draaien films, er zijn boekbesprekingen, optredens en andere gezellige activiteiten. Met een grote groep vrijwilligers, waar ik er echt slechts één van ben, maken we dit mogelijk.”

Luisterend oor

Wim is een echte mensenmens; hij luistert graag naar andere mensen. “Ieder heeft zijn eigen verhaal en die verhalen zijn altijd mooi.” Ook in zijn betaalde baan als fysiotherapeut ziet hij veel verschillende mensen. “Iedereen is anders en wat ze vertellen interesseert mij”, zegt Wim. ’s Avonds en in de weekenden is hij regelmatig te vinden in de Herberg. “De bezoekers kunnen in de Herberg hun verhaal kwijt. Een grote groep vrijwilligers staat klaar om een luisterend oor te bieden of een helpende hand uit te reiken. Iedereen is welkom bij ons”, aldus Wim.

Laagdrempelig

Als voorzitter van de kerkraad was Wim nauw betrokken bij de oprichting van de Herberg in 2014. Wim: “We wilden naast de kerk een laagdrempeliger ontmoetingsplek creëren. Zo’n groot kerkgebouw als de Sint Jacobskerk schept misschien wat afstand dachten we. Samen met de andere vrijwilligers van de kerk zochten we een pand, maakten we een werkplan en presenteerden het aan de gemeente. Zo ontstond de Herberg.”

Geloof

In Wims leven neemt het geloof een belangrijke plaats in. “Voor mezelf is geloof een bepaalde levensfilosofie. Wij willen met kerkdiensten en allerlei activiteiten alle mensen laten delen in dat wat wij als wezenlijk en zinvol ervaren: te weten dat je een geliefd mens bent. We hopen mensen nieuwsgierig te maken naar wat de kerk kan betekenen en te ontdekken wat ons ongelofelijk inspireert. Ben je geïnteresseerd? Stap eens binnen in de Sint Jacobskerk of in de Herberg!”   

 

Held van juli

Juli 2018: Thierry Potin 

“Je ziet niks en proeft het zout aan je lippen”

Zeezwemmen gevaarlijk? “Welnee”, zegt Thierry Potin. Hij kan het weten als adviseur en trainer van Zwemmen Langs Walcheren (ZLW). Thierry haalde zijn zwemdiploma’s in de zee en leert nu andere zwemfanaten de technieken en de handigheidjes van het zeezwemmen. Iedere zomer organiseert ZLW vier tochten in de wateren rond Walcheren. “Ik doe zelf niet meer mee, ik houd me bezig met de veiligheid en kijk of ik de hoofdjes nog boven water blijf zien.”

Door Inge Caljouw

Parijs

Thierry groeide op in Parijs en leerde zwemmen in de wateren bij de Vendée, waar hij iedere zomer vakantie vierde. “Zwemmen in de zee is zo lekker; je proeft het zoute water aan je lippen, zo anders dan in het zwembad. Ook de spanning van soms helemaal niks zien geeft een enorme kick.” Bijna 20 jaar geleden werd Thierry vrijwilliger bij ZLW. Geld was er toen nauwelijks, dus sprong hij eenmalig in de bres voor de zwemclub. “Ik betaalde uit eigen zak 2500 euro voor de organisatie van vier zwemtochten met 25 deelnemers.” In 2011 werd ZLW een stichting met sponsoren en meer deelnemers. “We hebben nu over de 160 zwemmers die aan onze tochten meedoen”, zegt de trotse adviseur.

Instructies

De eerste tocht deze zomer is op 1 augustus van Vlissingen naar Zoutelande. “Het is een hele organisatie; vooraf zoeken we sponsoren en vragen vergunningen aan. Het strand maken we klaar met start- en finishplaats en we zorgen dat de reddingsbrigade aanwezig is voor de veiligheid. Na de tocht ruimen we alles op en reik ik de prijzen uit aan de winnaars”, vertelt Thierry.

Als voorbereiding op de tochten kunnen zwemmers proefdraaien tijdens de buitentrainingen vanaf het Badstrand, waarbij iedereen mee mag doen. Thierry: “De deelnemers krijgen van mij instructies over het zwemmen in de zee; ik vertel bijvoorbeeld over de kant van de stroming, dat ze met een buddy moeten zwemmen en dat beginnelingen niet gelijk ver de zee in moeten gaan. Omstanders hebben soms schrik als de zwemmers het water in gaan, maar als je ze leert omgaan met de gevaren is er niks aan de hand.”

Grensverleggend

“Het zeezwemmen zit in de lift, dat zien we aan ons groeiend aantal inschrijvingen voor de tochten”, zegt Thierry. “Gezondheid is een hype, mensen willen fit en actief zijn, daarnaast heeft buiten sporten ook mentale voordelen. Iedere zeezwemmer ervaart de zwemtochten als grensverleggend en ze zijn trots dat ze 8 km in de zee kunnen zwemmen. Dat is mooi om te zien.” In de winter trainen de zwemmers in het zwembad. Thierry: “De kou trotseren we alleen tijdens de nieuwjaarsduik, die ZLW ook organiseert. Dat blijft een schitterend gezicht, al die dappere duikers die staan te blauwbekken op het strand.”