Ga naar de inhoud Ga naar het zoeken Ga naar het menu
Logo van Gemeente Vlissingen

2016

Yoeri Luwema

Januari 2016: Yoeri Luwema

'Aan boord mis ik de puberende zeeverkenners'

Yoeri Luwema is zeeman. Dat betekent 3 maanden hard werken op een schip. Daarna geniet hij 2 maanden van zijn welverdiende verlof. Wat doet een zeeman met al die vrije tijd? De 23-jarige Yoeri is vrijwilliger bij Scoutingvereniging de Scheldezwervers. Een scoutinggroep die gericht is op spel op het water. Duidelijk een passie van 'de held' van deze maand.

Zeeverkenners

Yoeri is sinds zijn 6e lid van de scouting en doorliep het hele traject. Hij begon als welpje, daarna vloog hij over naar de verkenners en hij eindigde op zijn 18e bij de Wilde Vaart. De scouting vaarwel zeggen was geen optie voor Yoeri, dus werd hij leider bij de zeeverkenners. De zeebonk werkt graag met kinderen in de puberleeftijd. "Ze begrijpen meer en je kunt beter met ze stoeien dan met de welpjes, die zijn nog zo klein", lacht Yoeri. "Ik zie veel van mezelf terug in die gasten, het is leuk om ze iets bij te brengen."

Waterspelletjes

Op zaterdag hebben de Scouts opkomst. "We fietsen naar onze zeilbootjes en doen daar waterspelletjes. De kids leren veel, zoals samenwerken en verantwoordelijkheid nemen. Je ziet ze groeien in hun ontwikkeling. Mooi is dat!", vertelt Yoeri trots. Ook door de week is de scoutingleider druk met zijn vrijwilligerswerk. "Ik vergader, bedenk spelletjes en thema’s, koop materiaal en doe meer wat nodig is. In mijn verlof heb ik er tijd voor, dat is het voordeel van zeeman zijn. Een aantal keren per jaar gaan we op kamp. Het Zeeuws Water Kamp (ZeWaKa) is voor zowel leiding als scouts heel gaaf. Waterscoutinggroepen uit heel Zeeland komen bij elkaar. Zo’n 500 scouts op het water, het is altijd weer een schitterend gezicht!"

Sociaal

Het sociale aspect van vrijwilligerswerk is belangrijk voor Yoeri: "De meeste welpjes van mijn begintijd zijn nu leiders. We zijn een hele hechte vriendengroep. Na scouting op zaterdag komen de partners van de leiders; we eten een pizzaatje en drinken een biertje. Gezellige avondjes zijn dat!"

Appen

Yoeri is tweede stuurman bij het bedrijf Jumbo Shipping. Het is hard werken in de maanden op zee, maar zijn vrijwilligerswerk raakt niet uit beeld. "Eenmaal weer aan boord mis ik de scouting wel. We appen veel en als ik iets kan regelen vanaf het schip, doe ik dat. Ik ben altijd blij als ik mijn scoutingmaten weer zie!"

 

Yvonne Sagel

Februari 2017: Yvonne Sagel

'Het belang van een kind moet voorop staan'  

Tijdens een etentje van de cliëntenraad van Juvent werd Yvonne Sagel verrast. "Je bent de vrijwilliger van de maand, je krijgt een taart en je komt in de krant", sprak cliënten- en jongerenraadsondersteuner Berry de Jong-Bertina. Verbaasd en blij stond Yvonne op, dit had ze niet zien aankomen. Na 11 jaar vrijwilligerswerk bij Juvent houdt deze 57-jarige actieveling het voor gezien.

Cliëntenraad

"11 jaar geleden werd mijn zoon cliënt bij Juvent en zette ik mijn eerste stappen bij deze organisatie", vertelt Yvonne. Juvent biedt jeugdhulp aan kinderen met gedragsproblemen, ontwikkelings- stoornissen of problemen van psychiatrische aard. Ook kinderen met een licht verstandelijke beperking kunnen rekenen op hulp.
Yvonne: "Ik wilde op de hoogte blijven van hoe het mijn zoon op de woongroep verging, dus kwam ik vaak bij Juvent. Op een dag vroegen ze mij of ik in de cliëntenraad zitting wilde nemen. Dat zag ik gelijk zitten. De belangen van kinderen en jongeren moeten voorop staan, dat vind ik heel belangrijk. Daar is zo’n cliëntenraad voor. In de cliëntenraad zitten voornamelijk ouders van kinderen die Juvent behandeld. In al die jaren heb ik tot mijn verbazing veel ouders gemist hier. Ze waren totaal niet betrokken bij hun kind. Dat is erg toch?", zegt Yvonne verbijsterd.

Bijeenkomsten jeugdzorg

Yvonne’s zoon is al een tijdje weg bij Juvent, maar zelf bleef ze. Yvonne: "De cliëntenraad zat verlegen om mensen en ik vond het gezellig met mijn collega’s, dus ik zag geen reden voor vertrek. De werkzaamheden bevielen mij; ik bezocht veel bijeenkomsten over jeugdzorg buiten Zeeland. Vervolgens bracht ik advies uit aan de directie van Juvent. Verder schreef ik verslagen voor mijn collega’s die niet geweest waren. We vergaderden ook regelmatig met elkaar."

Natuurclubje

Yvonne is een bezige bij en een ware held van Vlissingen. Naast haar werk voor Juvent draagt ze haar steentje bij als vrijwilliger bij andere organisaties. Ze helpt met knutselen bij Stichting Majoraat en bij natuurspeelterrein Speelhof Hoogerzael heeft ze een natuurclubje. In het verleden was ze bij Woonzorgcentrum Ter Reede actief en verleende ze haar diensten voor Hof Klarenbeek. 

Opstappen

Yvonne vindt het tijd voor iets anders en stapt op bij Juvent. "Ik zit hier al te lang haha. Nee het is gewoon goed zo", licht Yvonne haar vertrek toe. Sta er niet van te kijken als ze binnenkort weer bij een andere organisatie opduikt, want aarden kan Yvonne overal!

 

José van den Hemel

Maart 2016: José van den Hemel

'Voor mijn werk lees ik met plezier kinderboeken'

Op 13 basisscholen in de gemeente Vlissingen is een bibliotheek ingericht. Zo’n schoolbibliotheek is toegankelijk voor alle leerlingen en docenten van de school. José van den Hemel is vrijwilliger in de Bibliotheek van het Kroonjuweel. Ze is fan van kinderboeken, die leest ze thuis als voorbereiding op haar werk.

Uitdaging

3 dochters van José zaten op bassischool het Kompas, daarom wilde ze graag iets betekenen voor deze school. José: "Na wat losse werkzaamheden begon ik 5 jaar geleden bij de schoolbieb. In die tijd stonden er een paar boekenkasten en dat was het. Na de verhuizing naar het Kroonjuweel groeide het uit tot een ruime bibliotheek."
Ze kent de leerkrachten en leerlingen inmiddels goed, wat belangrijk is voor José: "deze betrokkenheid is prettig nu mijn jongste dochter hier nog rondloopt." José is een heuse boekenverslinder en het blijft niet bij leesvoer voor volwassenen. "Soms maak ik een uitstapje naar kinderboeken, waaronder ook prentenboeken. Daar kan ik echt van genieten en dat probeer ik ook over te brengen op de kinderen. Sommige ouders komen met hun kinderen nooit in een bibliotheek. Het is een uitdaging om vooral deze kids aan het lezen te krijgen."

Kinderen helpen  

Samen met een collega runt José op dinsdag- en donderdagmiddag de bibliotheek. Ze vertelt: "De gebruikelijke werkzaamheden zijn boeken in- en uitlenen en boeken opruimen, maar ook kinderen helpen. Ik geef suggesties bij het zoeken van een boek of ik tip ze over wat ik gelezen heb. Ik vraag daarna regelmatig wat ze ervan vonden. Het is een hartstikke leuke job. We kunnen op dinsdagochtend nog wel een vrijwilliger gebruiken, mag ik bij deze een oproepje doen?" vraagt José fanatiek.

Amnesty International

Naast haar boekenjob is José vrijwilligster bij Amnesty International. Om aandacht te vragen voor schrijnende kwesties, schrijft ze brieven naar ministers van betreffende landen. Ook organiseert ze de collecte van deze wereldwijde organisatie. José: "Je hoort veel narigheid, maar het is super om mijn steentje bij te dragen. Daar tegenover is de bibliotheek één en al vrolijkheid, iets heel anders dus. Dat zorgt voor een fijne afwisseling."

Held

Het Vrijwilligerspunt benoemt José tot held van maart 2016, waar ze zelf nogal verbaasd op reageert: "Bij een held denk ik aan een persoon die iemand uit het water redt of zoiets, maar wat een eer!" En de taart? "Die deel ik uit aan mijn gezin, de vrijwilligers van de bibliotheek en hun kinderen."

 

Gerda Kattenbroek

April 2016: Gerda Kattenbroek

'Sommigen vertellen spontaan hun persoonlijke verhaal'

Ze komen meestal rond etenstijd. Voor een enkeling een ergernis, maar voor de meeste mensen geen bezwaar. De vrijwilligers die collecteren voor het goede doel. Respect voor deze helden, want ze halen heel wat centjes binnen. Gerda Kattenbroek spant de kroon. Ze is 78 jaar en vanaf haar 20e struint ze de straten af met de collectebus in de wijken van Paauwenburg.

Kankerbestrijding

"Bijna 60 jaar geleden begon ik met collecteren voor PIT (Protestants Interkerkelijk Thuisfront). Het beviel goed en ik rolde als collectant van de ene naar de andere organisatie. Ik liep onder meer voor de Nierstichting en Vluchtelingenwerk. De laatste 25 jaar haal ik geld op voor KWF Kankerbestrijding. Een verschrikkelijk belangrijk doel, waar nog veel geld nodig is voor onderzoeken. Meer collectanten zijn gewenst. Als ik joggers zie, dan denk ik: collecteer gelijk, je loopt toch!"

Kleingeld

"Mensen doneren meestal meer aan de Kankerbestrijding dan aan andere goede doelen", vertelt de doorgewinterde collectante verder. "Ik had een keer dik over de € 100,- in m’n bus na een avondje lopen. Dat was absoluut een record. Het scheelt natuurlijk als je herhaaldelijk in dezelfde wijken loopt; de mensen kennen je en dat levert vaak meer op. Het probleem van tegenwoordig is kleingeld, dat heeft niet iedereen meer in huis."

Wisselende reacties

Gerda loopt in september 1 à 2 avonden voor KWF. "Met de collectebus, de collectantenpas en een paar dropjes ga ik op pad. Als de mensen niet thuis zijn, ga ik de volgende avond terug of ik stop een briefje in de brievenbus" zegt Gerda die niet voor 1 gat te vangen is. "Het is heerlijk werk", gaat ze verder. "Je bent in beweging,  maakt eens een praatje en je spreekt je buren weer eens. De reacties van mensen zijn wisselend, maar meestal positief. Sommigen vertellen spontaan hun persoonlijke verhaal over kanker, ik heb daar begrip voor. Een enkeling reageert huiverig; komt het geld wel goed terecht?, vragen ze zich af. Ik probeer dit meestal wat te sussen. Heel sporadisch doen mensen helemaal niet open als ze de collectebus zien. Jammer vind ik dat."

Bloemenfonds

Gerda werkte eerder vrijwillig voor het bloemenfonds van de kerk. Ruim 40 jaar bracht ze bloemen naar zieke mensen, maar ook naar huwelijksparen en kraamouders. "Het was dankbaar werk, maar nu houd ik het bij collecteren voor KWF. Zolang mijn gezondheid het toelaat en ik kan lopen, blijf ik actief in de collecteweek."

 

Leo de Visser

Mei 2016: Leo de Visser 

'We zijn constant in 'gevecht' om Ritthem leefbaar te houden'  

Hoe betrokken kun je zijn bij je dorp? Dat kan voor Leo de Visser niet ver genoeg gaan. Deze biologische landbouwer is al 22 jaar bestuurslid van de Stichting Dorpsraad Ritthem. Hij behartigt de belangen van de ruim 500 inwoners van Ritthem. Leo kent veel mensen persoonlijk; dat is het gevolg van zijn tomeloze inzet voor zijn dorp. Leo: "Mijn vrijwillige job is een welkome afwisseling op het boeren."

Koningsdag

Sinds 1 jaar is de 64-jarige Leo penningmeester van de Dorpsraad. Het is niet wat hij ambieerde, maar iemand moest het doen. Op de centjes passen is niet het enige wat Leo voor de Dorpsraad doet. Hij zegt: "We organiseren verschillende activiteiten. Zoals filmavonden en cabaretvoorstellingen bijvoorbeeld. Het is altijd een drukke bedoeling. Ik heb ook wandel- en fietstochten uitgestippeld in het dorp. Langs de routes staan borden met historische verhalen over Ritthem. Weerman Jos Broeke en ik organiseren jaarlijks een winterwandeling. We vertellen over het landschap, de geschiedenis en andere leuke wetenswaardigheden van Ritthem."

Bedreigingen

Leo vergadert 1x in de 2 maanden voor de Dorpsraad. "We zijn constant in 'gevecht' om Ritthem leefbaar te houden. Een fabriek die ze bij Ritthem willen bouwen of de marinierskazerne die dichtbij het dorp komt. Wij proberen de gesprekken hierover in goede banen te leiden. We attenderen de gemeenteraad van Vlissingen er voortdurend op dat Ritthem er ook toe doet", vertelt Leo strijdlustig.

Bestuursfuncties

Leo woont vanaf zijn 4e jaar in Ritthem en het dorp plukte al vaak de vruchten van zijn aanwezigheid. Hij was medeoprichter van een jongerensoos, hij was jarenlang voorzitter van de ringrijdersvereniging en hij zat in het bestuur van basisschool de Rietheim. Momenteel is Leo  voorzitter van de Stichting Ons Dorpsleven; een centrum voor culturele activiteiten. Leo: "Bestuursfuncties bekleden zit in mijn bloed, dat heb ik van mijn vader meegekregen. Hij zat ook in allerlei besturen."

Boeren met paarden

Leo verdient de kost met boeren op klassieke wijze met een biologisch-dynamische aanpak. Hij bewerkt zijn land met behulp van paarden. Een tractor heeft hij niet. Veel mensen zijn geïnteresseerd in zijn manier van landbouwen. "Ik geef op vrijwillige basis lezingen over mijn bedrijf, maar ook over  Amish. Dit is een orthodoxe groep boeren in de Verenigde Staten die niet met trekkers op het land mogen. Zeer aparte en interessante gemeenschap", vertelt Leo gedreven. De Ritthemse bevolking kan trots zijn op deze bedrijvige held!

 

Bram van Wichen

Juni 2016: Bram van Wichen

'De ballast glijdt van mij af bij het muziek maken'

Affiniteit met muziek had hij niet, maar toen 40g jaar geleden de fanfare door zijn straat paradeerde, zag Bram van Wichen een mooie uitdaging. Hij meldde zich de volgende dag bij Muziekvereniging Vlijt en Volharding aan als lid. Inmiddels is Bram tambour-maître van het muziekkorps, gebouwbeheerder en bestuurslid bij de Muziekvereniging uit Oost-Souburg. "Ik doe het vooral voor de vereniging en de leden."

Afwisselend

De uitdrukking 'achter de geraniums zitten' is niet van toepassing op de 63-jarige Bram. Naast zijn bezigheden bij Vlijt is hij 2 avonden in de week scheidsrechter in de topklasse van het zaalvoetbal en voorzitter van de Ontspanningsvereniging van het Spoor. In deze functie organiseert Bram sociale activiteiten voor het treinpersoneel. Allemaal vrijwilligerswerk waar Bram energie van krijgt. "Het is lekker afwisselend, dat past bij mij."

Drumband

Echte ontspanning vindt Bram in het maken van muziek. "Ik begon met het spelen van trombone en van het blazen stapte ik over naar het slagwerk. Ik speel de grote trom of ben tambour-maître van de drumband. Dan loop ik voor de band uit en geef aan wat er dient te gebeuren. Muziek maken is geweldig, de ballast van overdag glijdt zo van mij af", vertelt Bram.

Klussen

Een fanatieke klusser als Bram neemt zijn taak als gebouwbeheerder zeer serieus: "Eén dag in de week is voor Vlijt, dan knap ik allerlei klusjes op; kozijntje herstellen, lampje ophangen, de elektra in orde brengen, ga zo maar door. De andere dagen kom ik een uurtje de boel bijhouden, dan blijft het gebouw netjes. Klussen is mijn hobby, ik haal er veel voldoening uit."

Boze buurman

Bram kende mooie momenten bij Vlijt. Hij bouwde samen met andere vrijwilligers eind vorig jaar een spiksplinternieuwe oefenzaal. "Het moest zo goedkoop mogelijk, wat een uitdaging werd dat! Het resultaat is er, mooi he? De verhuizing naar onze huidige locatie zo’n 15 jaar geleden was een ander bijzonder moment. De toenmalige boze buurman gooide een steen door de ruit van ons gebouw. Hij was boos over de herrie die wij maakten met onze muziek. Het werd een politieke kwestie en uiteindelijk moesten we verhuizen. Een bizar verhaal."

Begaan

Bram is zeer begaan met alle leden van de Muziekvereniging. "Het niveauverschil bij het muziek maken is groot, het gaat niet iedereen even gemakkelijk af. Daarom is begrip en respect voor elkaar hebben heel belangrijk. Mijn doel is altijd weer dat te bereiken!"

 

Ronald de Hondt

Juli 2016: Ronald de Hondt

'De boulevard in Vlissingen is een unieke locatie voor een evenement als Rescue'

Woensdag 27 juli 2016 is dé datum dat alles moet kloppen op de boulevard en het badstrand in Vlissingen. Held van deze maand Ronald de Hondt, is op dat moment al anderhalf jaar druk met de voorbereidingen van de 10e editie van Rescue Vlissingen. "Het grootste hulpverleningsevenement van Nederland met ruim 75.000 bezoekers. Geweldig om zo Vlissingen op de kaart te zetten", zegt Ronald trots.

Strandwacht

Via zijn bijbaan bij de strandwacht raakte de 27-jarige Ronald betrokken bij Rescue Vlissingen. In het oprichtingsjaar van Rescue in 2007 nam hij zitting in de werkgroep communicatie. Sinds 2011 zit de geboren en getogen Vlissinger in het bestuur als secretaris. "Mijn centen verdien ik bij de Koninklijke Marine. In de weekenden en avonden ben ik ruim 12 uur in de week druk met Rescue. Maar het is het helemaal waard!"
Bevlogen vertelt Ronald verder: "Bestuursvergaderingen, overleggen met de diverse werkgroepen en hulpverleningsorganisaties en het binnenhalen van internationale deelnemers zijn mijn voornaamste werkzaamheden. Op de dag zelf lopen wij rond op het evenemententerrein en houden we het overzicht zodat alles tijdig en veilig verloopt. Iedere keer weer een schitterend gezicht om al die mensen te zien genieten van deze tweejaarlijkse happening, dat drijft mij om elke volgende editie weer groter aan te pakken."

F-16 demo team

"De boulevard in Vlissingen is een unieke locatie voor een evenement als Rescue; je kunt alle vormen van hulpverlening demonstreren. Op het water, in de lucht en op de boulevard. Er komen vliegtuigen, brandweer, ambulance, politie, reddingsbrigade, defensie en diverse andere organisaties in actie. Voor het publiek is het een uitgelezen kans om op een leuke manier hiermee kennis te maken." Over het internationale deelnemersveld praat hij vol enthousiasme. "Deelnemers uit heel Europa zijn aanwezig. Eén van de hoogtepunten in al die jaren vond ik de vliegshow van het F-16 demo team. Deze was op heel Walcheren te zien en te horen. Daar hoor je mensen nu nog steeds over praten!"

Droom

De10e editie wordt een bijzondere waar Ronald nog weinig over wil prijsgeven. "Het wordt groter en sensationeler dan ooit. Na het evenement organiseren de horecazaken een feest op het Bellamypark, dat is nieuw dit jaar." Een grote droom van Ronald is de komst van het Apache Solo Display Team van de Koninklijke Luchtmacht. "En dat is ons deze jubileumeditie gelukt!"

 

Jan-Kees Janssen

Augustus 2016: Jan-Kees Janssen

'Vroeger vervoerde ik ook films, toen ik die nog ergens in het land op moest halen'

Jarenlang had Jan-Kees Janssen zijn eigen vishandel op het Bellamypark. In 1999 nam hij wegens rugklachten met pijn in zijn hart afscheid van zijn winkel. Het betekende niet het einde van zijn loopbaan, want deze held van de maand is niet vies van vrijwilligerswerk. Jan-Kees is sinds 2005 chauffeur van Film by the Sea; het jaarlijkse festival voor film en literatuur in Vlissingen.

Festivalgasten

Film by the Sea beleeft van 9 tot en met 18 september 2016 haar 18e editie. De 66-jarige Jan-Kees laat zich gewoonlijk voor een dag of 7 inroosteren als chauffeur. Hij haalt gasten van het filmfestival op die meestal in een hotel verblijven en brengt ze weer terug. Jan-Kees zegt: "De eerste vrijdag en het laatste weekend is het altijd erg druk, dan rijd ik vooral met juryleden." Elke editie van het festival heeft een wisselende jury waarin grote namen uit de Nederlandstalige film- en boekenwereld zitting nemen. Deze jury kent de Dioraphte Film- en Literatuur Award toe aan de beste nieuwe boekverfilming.

Bekende Nederlanders

Pierre Bokma, Monique van de Ven, Edwin de Vries, Georgina Verbaan, Heleen van Royen en Marjan Berk. Het zijn een aantal van vele bekende Nederlanders die bij Jan-Kees in de auto zaten. "Sommige zijn moe en zitten graag achterin en andere komen gezellig naast mij zitten voor een kletspraatje. Chiem van Houweninge bijvoorbeeld, wat een ontzettend aardige man is dat! Maar over het algemeen is het met iedereen gezellig hoor. Vroeger vervoerde ik ook films, toen ik die nog ergens in het land op moest halen. Dat hoeft in dit digitale tijdperk niet meer. Ik rijd wel regelmatig rond met posters en billboards, die op locatie opgehangen worden", vertelt Jan-Kees.

Betrokken

Behalve als chauffeur voor Film by the Sea is Jan-Kees op meer fronten maatschappelijk betrokken. Hij is chauffeur voor Sail de Ruyter, draait bardiensten en bakt vis bij open dagen van de Stichting Behoud Hoogaars en hij heeft regelmatig telefoondienst bij de Nederlandse Vereniging van Rugpatiënten. "Thuiszitten is niet mijn ding, ik zou hartstikke gek worden zonder volk om me heen", licht Jan-Kees toe.

Huilend

Vrijwilligers van het filmfestival krijgen een vrijkaartje voor de film cadeau na 6 uur werken. Jan-Kees: "Daar doe ik het niet voor; ik bezoek niet zo vaak een film in de bioscoop. Een film die mij wel raakte ging over de genocide in Rwanda. Mensen liepen huilend voor het einde van de film de zaal uit. Zeer indrukwekkend"

 

Rafie Kasiemkhan

September 2016: Rafie Kasiemkhan

'We spraken continu Nederlands, dat is de sleutel tot een snelle beheersing van de taal'

Hij is een echt talenwonder. De 60-jarig Rafie Kasiemkhan verstaat 8 talen en dat komt hem goed van pas bij zijn vrijwilligerswerk. Rafie is actief als taalmaatje bij Scalda; hij helpt cursisten op weg met het beter spreken van de Nederlandse taal. Een Kroatische man en Russische vrouw slaagden al voor het examen Nederlands dankzij de begeleiding van Rafie. "Mensen helpen en vreemde culturen leren kennen; het is een heel mooi vak."

Taalhuis

"De Kroaat en de Russin spraken amper Nederlands en konden in het begin niet lezen. Ik begeleidde hen individueel een aantal uren in de week. Naarmate het examen naderde, intensiveerden we onze afspraken. Bij lekker weer liepen we buiten en spraken we continu Nederlands; dat is de sleutel tot een snelle beheersing van de taal", vertelt Rafie. Nu staat hij een Afrikaanse man bij. Hij vluchtte 2 jaar geleden voor het regime. "Zo iemand help ik graag", aldus Rafie.
Rafie komt ook regelmatig in het Taalhuis Walcheren met zijn cursisten. Het Taalhuis houdt 2 keer per week spreekuur in Bibliotheek Vlissingen en is er voor inwoners van Walcheren die moeite hebben met lezen, spreken of schrijven in het Nederlands. Het Taalhuis biedt ook ondersteuning voor taalvrijwilligers. Rafie: "Ik maak  een individueel programma voor de studenten, waarbij ik gebruikmaak van oefenboeken, voorleesboeken en examentoetsen."

Minderheden

Rafie neemt zijn vrijwilligersfunctie zeer serieus: "Ik beschouw het als een betaalde baan; ik zet mij volledig in om tot een goed resultaat te komen.” De bevlogen vrijwilliger van de maand is al 40 jaar actief bij verschillende organisaties die opkomen voor minderheden in de samenleving. Tegenwoordig werkt Rafie vrijwillig een ochtend in de week bij Porthos. "Mensen die zorg of hulp willen aanvragen, help ik met formulieren invullen of verwijs ik door naar de juiste instantie."

Groepsvrijwilliger

Ook bij Scalda kennen ze Rafie’s naam inmiddels, hij is afgelopen schooljaar gevraagd als groepsvrijwilliger. "Ik ging daar aan de slag met de studenten die het meest moeite hadden met de Nederlandse taal. Ze vragen mij na de zomer vast weer voor deze job”, zegt Rafie hoopvol. Rafie werkte jarenlang als boekhouder. Het bedrijf waar hij werkte ging failliet en Rafie werd werkeloos. "Nu heb ik meer vrije tijd waarin ik iets terug kan doen voor de maatschappij. Geld hoef ik er absoluut niet voor. Iets betekenen voor mensen die het minder makkelijk hebben, geeft zoveel meer waarde!"

 

Leo de Groot

Oktober 2016: Leo de Groot

'Enthousiaste ouders en vrijwilligers zorgen voor een fantastische sfeer en uitstekende opvang.'

KansPlus Zeeland is dé plek voor mensen met een verstandelijke beperking. Zo’n 200 leden vermaken zich wekelijks met sociaal-culturele en informatieve activiteiten. In 2005 zat er weinig leven meer in KansPlus, opheffing van de organisatie was bijna een feit. Leo de Groot (67) werd aangesteld als voorzitter en bracht weer schwung in de zaak. "Via mijn verstandelijk beperkte zoon kwam ik in contact met KansPlus. Zo’n mooie organisatie mag zijn bestaan niet verliezen, vond ik."

Busreis in trek

Tientallen afdelingen van KansPlus, verspreid over heel Nederland, zijn wekelijks het ontmoetingspunt voor kinderen en volwassenen met een verstandelijke beperking. De afdeling Zeeland (gevestigd in Vlissingen) heeft een aanbod aan activiteiten dat na zo'n 35 jaar nog steeds groeit in omvang en variatie. "Er zijn dansavonden, zwemactiviteiten, filmavonden en iedere vrijdag is het disco. Met name de kerstavond en de jaarlijkse busreis zijn zeer in trek bij onze vrienden en vriendinnen", aldus Leo die de leden van KansPlus steevast zo noemt.

Uit zijn plaat

"Enthousiaste ouders en vrijwilligers zorgen voor een fantastische sfeer en uitstekende opvang. Er is altijd een vraag naar nieuwe vrijwilligers, het is niet zo makkelijk om ze te krijgen. Onze vrienden en vriendinnen verschillen nogal van handicap, daar moet je mee om kunnen gaan. Laatst ging één van onze leden helemaal uit zijn plaat omdat hij geen cola kreeg, dan moet je als vrijwilliger sterk in je schoenen staan. Het is ook geen optie om een activiteit af te lassen, als we de leden dat vertellen breekt er paniek uit", vertelt Leo.

Afhankelijk

Leo is bijna dagelijks in de weer met KansPlus en dit gaat verder dan zijn bestuursfunctie. Om de belangen van de leden nog efficiënter te behartigen zit hij in de adviesraad van de WMO van Vlissingen. Leo: "We hebben veel te maken met externe partijen zoals vervoersbedrijven, speciaal onderwijs en de zorg. Via de adviesraad praat ik direct met deze betrokkenen, het is altijd prettig om dichtbij het vuur te zitten."

Drive

Leo heeft een enorme drive om mensen met een verstandelijke beperking bij te staan. "Onze doelgroep is niet in staat om voor zichzelf op te komen en is altijd afhankelijk van anderen; zij moeten ook een stem krijgen. Mijn zoon is zwaar autistisch en kan niets zelf regelen, mijn vrouw en ik zorgen ervoor dat hij het goed heeft. Dat wil ik ook voor onze vrienden en vriendinnen."

 

Joop van Belzen

November 2016: Joop van Belzen

'Ik mis geen enkele aflevering van het Sinterklaasjournaal'

Sint bedankt kinderen persoonlijk voor hun tekening Sinterklaas, wie kent ‘m niet? De 'echte' kent iedereen, maar wie is toch die hulpsinterklaas die de Vlissingse kinderharten jaarlijks harder laat kloppen? Aan Joop van Belzen (56 jaar) de eer; over dik een week vaart hij met zijn Pieten voor de 4e keer de Koopmanshaven van Vlissingen binnen. De wat oudere kinderen twijfelen zo nu en dan aan de echtheid van de Vlissingse goedheiligman. "Sst, ik ben de hulpsint en alleen jij weet dat", knipoogt de Sint dan geruststellend.

Sinterklaasjournaal

Voorbereidend op zijn komst mist onze hulpsinterklaas geen enkele aflevering van het Sinterklaasjournaal. Hij zegt: "Het is van groot belang dat ik niks mis van de belevenissen van de televisie Sint. Tijdens de intocht vragen kinderen mij er regelmatig naar, dan moet ik wel kunnen meepraten." Ook heeft de Sint vooraf altijd een gesprekje met de burgemeester van Vlissingen. "We bespreken mijn toespraak die ik ieder jaar op een podium aan de kade houd. Dat is wat mij betreft geen lang zeurverhaal, daar zitten de kinderen niet op te wachten. Een paar woordjes en een liedje samen met de pieten is genoeg."

Hoofdpiet

Joop is in het dagelijks leven bakker op Burgh-Haamstede. Eerder was hij als vrijwilliger werkzaam in een voetbalkantine en maakte hij zich nuttig voor de kerk. Daarnaast was deze held 25 jaar lang hoofdpiet van de Vlissingse Sint en deed hij activiteiten met de jeugd bij een buurthuis. Gezondheidsredenen dwongen hem te stoppen met zijn vrijwilligerswerk.
Gelukkig is zijn rol als hulpsint zeker nog niet in het geding. "Aankomen met de stoomboot en dan die mensenmassa aanschouwen met al die blije kindergezichtjes; dat is steeds weer een schitterend gezicht. Ik krijg ieder jaar weer een heleboel mooie tekeningen. Dan hoop ik altijd dat de naam van de kinderen zichtbaar is op de muts of de tekening, dan kan ik ze aanspreken. Kinderen waarvan het telefoonnummer op de tekening staat, bel ik de dagen erna persoonlijk op", vertelt de betrokken Sint.

Scheve snor

Het leven van een hulpsint gaat niet altijd over rozen, zeker niet als je merkt dat je snor ineens afzakt. "Het was een benauwend moment; ik stond een aantal jaren terug op het podium en in no time stonden er tig pieten voor mijn neus en werd m’n snor rechtgetrokken. Pff, het was niet leuk op dat moment. Achteraf kan ik er wel om lachen."
Op zaterdag 12 november is de inkomst van Sinterklaas in Vlissingen. Hopelijk zit alles en iedereen even recht!

 

Chris de Koe

December 2016: Chris de Koe

'Vrijwilligerswerk moet je serieus nemen vind ik, de mensen rekenen op je komst.'

Ga er maar aan staan; wekelijks ruim 50 km hardlopen, dagelijks mantelzorger zijn en 35 uur in de week vrijwilligerswerk doen! De 68-jarige Chris de Koe vindt het allemaal heel normaal. Iedere werkdag staat deze held om 9.00 uur paraat bij basisschool de Tweemaster-Kameleon in Oost-Souburg om als manusje van alles hand- en spandienste te verrichten. Een dubbele hernia, 3 rugoperaties en een beperkt beengevoel houden hem daar niet vanaf.

200 mailtjes

Chris werkte tot zijn herniaklachten bij Arkema in Vlissingen als procesoperator. Nadat zijn rug het begaf maakte hij een carrièreswitch naar Orionis Walcheren, als administratief medewerker. "Mijn pensioen kwam in zicht, daar kan je je niet op voorbereiden. Opeens is het zover. Een hele dag televisie kijken zag ik niet zitten, ik wilde door", zegt de gedreven Chris.
Een vrijwilligersjob bij Bibliotheek Vlissingen kwam op zijn pad en Chris ondersteunde een half jaar het nieuwe Vrijwilligerspunt Vlissingen. Na deze klus begon de workaholic op de Tweemaster-Kameleon. "Ik schreef 200 mailtjes naar scholen dat ik vrijwilligerswerk wilde doen, uiteindelijk kwam ik terecht bij de Souburgse school. Ik trof daar hele collegiale mensen, dat sprak mij aan."

Jong

Alles waar de conciërge en de administratief medewerkers geen tijd voor hebben, pakt Chris op. "Ik begon met scannen van leerlingendossiers, vervolgens wisten ze mij voor steeds meer werkzaamheden te vinden. Printen, beamers ophangen, verstopte toiletten repareren, boeken uitzoeken, helpen bij evenementen; ik doe het allemaal met plezier. Daarnaast grap ik wat met de kids. Vrijwilligerswerk moet je serieus nemen vind ik, de mensen rekenen op je komst. Weer of geen weer, ik ben er altijd. Het is soms druk met al die kinderen, maar stressen doe ik niet. Die gasten houden mij jong, dat is belangrijk."

Beperkingen

Chris is z’n leven lang al sportfanaat, hardlopen is één van de weinige sporten die hij met z’n zwakke rug nog kan doen. "Ondanks de beperking aan mijn been, gaat hardlopen nog prima. Het ontspant en het is bevorderlijk voor mijn rug. Lopen is ook een soort verslaving van mij, heerlijk is dat! In de zomermaanden pak ik mijn hengeltje en ga ik regelmatig lekker vissen."
De tijd die Chris nog over heeft, gaat naar zijn rolstoel gebonden partner. "Ik run het huishouden volledig, doe de boodschappen, maak schoon en ik kook. Dat doe je voor je vrouw hè", zegt Chris liefdevol.