Wind en griep

Vanmorgen was ik een beetje moe van het drukke weekend. Ik hoorde de regen op het dak kletteren en de wind tegen het raam slaan. Het liefste kroop ik weer diep onder mijn deken.
Toen dacht ik aan de kinderen die mij vandaag weer zouden bezoeken en kreeg toch weer zin om op te staan. Want kinderen gelukkig maken is toch het allermooiste. En dat is ook waarom ik ieder jaar weer die lange reis naar Nederland maak.

Als je wilt weten hoe en waarom ik nu eigenlijk Sinterklaas ben geworden dan vraag je dat maar aan me. Wie weet misschien vertel ik je dan dit bijzondere verhaal.

Op de radio hoorde ik dat vandaag een heleboel kinderen een prik krijgen tegen de Mexicaanse griep. Ik hoop maar dat jullie er niet teveel last van hebben als je geprikt moet worden.
Als je zo oud bent als ik heb je al vaak van griep gehoord, van de Spaanse tot de Mexicaanse. Ik wordt niet erg snel ziek maar misschien moet ik ook wel een prik omdat ik al zo oud ben.

De Pieten staan in ieder geval al weer klaar om de kinderen te ontvangen.
Ik hoop maar dat het slechte weer en de prikken tegen de griep ze niet tegenhouden.